"My Lord and my God!"

As you might have observed in many of the posts in this blog, I have a strong need, or, even a compulsion to 'understand'. Part of this comes from curiosity. Part of this probably comes from the idea  that understanding would allow me to predict, and, may be even to influence. My mind has a tendency to automatically do elaborate 'scenario planning' even when it is not required. While this did help me in my work in the field of management, it also created a lot of mental chatter that cluttered my mind.

One good thing that has happened to me because of the Covid crisis and the highly unpredictable situation coming out of that is that it sort of 'broke down' my compulsive scenario planning. While it did make me very uneasy initially, now I am more comfortable in the 'cloud of unknowing'.   

Something similar has also happened regarding my relationship with God. Earlier, I had created many mental models about my relationship with God, that (mercifully!) evolved as my understanding evolved. However, the mental models remained, and, they acted as some sort of lenses with which I viewed my relationship with God. Since no lens is perfect, they introduced their own distortion even though they gave me some (false) sense of understanding.  

In the last few months, this understanding, beliefs and mental models went through a process of 'stripping away'. Now, all that remains is a cry, "My Lord and my God", the same one uttered by the apostle Thomas during his encounter with the risen Christ (John 20:28 - And Thomas answered him, "My Lord and my God!").  

I don't know what this cry ("my Lord and my God!")  really means to me. But, it resonates with me very strongly. 'Strangely',  I am very comfortable with this 'not knowing'!!

I had really felt like this only once before. During one of the training programs that I had attended (that was run largely like a human process lab), there was an exercise in which we were given 30 minutes of time to do whatever we wanted, under the conditions that we can't make eye contact, speak to anyone, look at our phones etc. So, I walked around rather aimlessly, and then I sat down under a big tree. After some time, I became very intensely aware of my surroundings. Then, I had this great urge to pray. But, when I tried to do that, no words would come to my mind, however hard I tried. I started getting 'psyched up', as I had never experienced anything like that before. Then, suddenly, I felt that I am hearing the voice of Jesus telling me that "No words are required. Just say my name". Then I started saying the word 'Jesus' and in a very short time, I was so overwhelmed by a very intense feeling of peace and acceptance that tears started rolling down my cheeks. 

May be, this newfound comfort in 'not knowing' is what exactly I need to experience life as it is and as it comes. May be, not having fixed beliefs about God is the way to experience God. It is indeed such a blessing, that we can experience even when we don't really understand!  

ജീവിത ശകടം പംക്ച്ചര്‍ ആയി!

ജീവിത ശകടം കൂടെ കൂടെ പംക്ച്ചര്‍ ആകുന്നു. ആലോചിച്ചു നോക്കി - എന്താ കാരണം എന്ന്.

ആദ്യമൊന്നും പിടികിട്ടിയില്ല. പിന്നെ മനസ്സിലായി. പ്രശ്നം സ്പയര്‍ ടായരിന്ടെ ഉപയോഗവുമായി ബന്ധപെട്ടതാണ്.


ദൈവത്തിനോട് ഒരു സ്പയര്‍ ടായരിനോടെന്നതുപോലെ ആണ് പെരുമാറുന്നത്. വണ്ടി ഓടുമ്പോള്‍ സ്പെയര്‍ ടയറിനെ കുറിച്ച് ആര്‍ ചിന്തിക്കുന്നു? സ്പയര്‍ ടായരുമായുള്ള സംസര്‍ഗം വണ്ടി ‍പംക്ച്ചര്‍ ആകുമ്പോള്‍ മാത്രം! ദൈവമാകുന്ന സ്പയര്‍ ടയര്‍ ഇടുമ്പോള്‍ വണ്ടി നന്നായി ഓടുന്നു. അത് മാറ്റി സാധാരണ ടയര്‍ ഇടുമ്പോള്‍ വണ്ടി വീണ്ടും പംക്ച്ചര്‍ ആകുന്നു. 

ദൈവമേ, വണ്ടി ഓടുമ്പോള്‍ തന്നെ നിന്നെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാനുള്ള മനസ്സ് എനിക്ക് തരേണമേ!

“Because he loves me,” says the Lord, “I will rescue him; I will protect him, for he acknowledges my name".(Psalm 91:14)

ദൈവത്തിനു ചൂണ്ട ഇടുന്നു!

ദൈവവുമായി ചില ധാരണകള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഞാന്‍‍ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളെ പറ്റി ഇതിനു മുന്‍പ് എഴുതിയിരുന്നു; അവയൊന്നും വിജയിച്ചില്ലെന്നും. ഈ ശ്രമങ്ങള്‍ പരാജയപ്പെടാനുള്ള ചില കാരണങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു വേറൊരു കാരണം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന്.

കാരണം ലളിതം ആണ്. ഈ ശ്രമങ്ങള്‍ ഒരു തരത്തില്‍ ദൈവത്തിനു ചൂണ്ട ഇടാനുള്ള പരിപാടികള്‍ ആയിരുന്നു. ശ്രമങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ഭാവം ഇതായിരുന്നു : "ദൈവമേ ഞാന്‍ ഇതു ചൈയ്യാം, പകരമായി നീ അത് ചെയ്യേണമേ", അല്ലെങ്ങില്‍ "ദൈവമേ ഞാന്‍ ഈ നല്ല കാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു പകരമായി ഞാന്‍ അത് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു". വലിയ മീനിനെ പിടിക്കാന്‍ ചെറിയ ഇര ഇട്ടു കൊടുക്കുനതു പോലെ!

ദൈവം ചൂണ്ടയില്‍ വീണില്ല. ദൈവത്തിന്നു സ്തോത്രം!

പിന്നെ തോന്നി - ഈ പ്രശ്‌നം കുറച്ചുകൂടി വ്യാപകം ആണെന്ന്. നമ്മുടെ പല പ്രാര്‍ത്ഥനകളും നേര്‍ച്ചകളും ഇത്തരത്തില്‍ ഉള്ളവ ആല്ലേ?

ഞാന്‍ ദൈവത്തോട് പറഞ്ഞു "ചൂണ്ട ഇടാന്‍ ശ്രമിച്ചത് ക്ഷമിക്കേണമേ". ദൈവം പറഞ്ഞു "ഞാന്‍ ചൂണ്ടകളില്‍ വീഴുന്ന ദൈവമല്ല. ഒരു കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ട് - ചൂണ്ട ഇടുമ്പോള്‍ എങ്കിലും നീ എന്നെപറ്റി ചിന്തിച്ചല്ലോ. എന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുവാന്‍ ചൂണ്ട ഇടീല്‍ നിനക്ക് അവശ്യം എങ്കില്‍ എത്ര വേണമെങ്കിലും ചൂണ്ട ഇട്ടുകൊള്ളൂ. ഞാന്‍ വീഴാതെ നോക്കിക്കോളാം."

ചൂണ്ട ഇടുക, ചിന്തിക്കുക. ചൂണ്ട ഇല്ലാതെ ദൈവത്തെ ധ്യാനിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ വരെ.

ഹോമയാഗങ്ങഴെക്കാള്‍ ദൈവപരിജ്ഞാനത്തില്‍ ഞാന്‍ പ്രസാദിക്കുന്നു (ഹോശേയ 6:6)

"I want you to show love, not offer sacrifices. I want you to know me more than I want burnt offerings" (Hosea 6:6)

Designed to think?!!

"The quality of my thinking is directly proportional to the level of my frustration", I heard myself saying this to a friend of mine. Initially, I didn't think much about it. I felt that I was just trying to be funny. Then I realized that the above statement came from the core of my being and hence I should look at it more closely.

I like to think. I feel happy when I sit down and think (in a relaxed manner) about a topic that I am exploring. The results of the various psychometric instruments that I have taken show a preference for thinking/intellectual activity. However, this does not mean that I actually do a lot of thinking or even that I am good in thinking.

May be, I am not doing as much thinking as I should. May be, I have fallen into some sort of an intellectual slumber and frustration (with other parts of my life) is required to wake me up! May be, when I feel uncomfortable I sort of 'regress' into thinking as a source of comfort. May be, I have some sort of a 'fear of failure' when it comes to intellectual activities also and frustration is required to overcome that. My be, I am 'designed to think' (possibly about certain topics) and my path to happiness and fulfillment is through thinking about/exploring those topics/aspects to the maximum extent of my abilities/talents!!!